Op 28 september 2007 ontving het bestuur van WWWZ een delegatie van 15 bestuurders en politici uit het CDA, die zich op de hoogte wilden stellen van de activiteiten. (Voor de samenstelling van de delegatie zie onder het verslag). Het werkbezoek was tot stand gekomen op initiatief van mw Kathleen Ferrier, een van de Tweede Kamerleden uit de regio Utrecht. Wij danken haar voor het onderstaande verslag, dat wij mochten overnemen uit een CDA ledenpublicatie.

Worden Wie We Zijn

Het bestuur van WWWZ ontving ons in de oude bestuurskamer van de Willem Arntzstichting, midden op het terrein waar ook instellingen als Altrecht en Reinaerde gevestigd zijn. Een terrein waar we de mensen met een geestelijke beperking waar WWWZ zich voor inzet dus zelf konden ontmoeten. Maar daarover verder.

Het concept van de Stichting werd toegelicht door de voorzitter van de Willem Arntzstichting, Jo-Anne Raming, die als ambassadeur voor WWWZ optreedt en door de bestuursleden Bert Roolvink en Peter Cuyvers. Het doel van de in 2006 gestarte Stichting is mensen met een beperking aan volwaardig werk te helpen. Dus niet een een bezigheid om het bezigzijn, nee, “er moet een loonstrookje op de deurmat vallen”, zoals Jo-Anne het zegt. Een sollicitatiegesprek, doorgroeimogelijkheden, een volwaardig salaris: het hoort allemaal bij volwaardig werk en dat geeft mensen waardigheid. Ook mensen met een beperking kunnen en willen op deze  manier, hun bijdrage aan de samenleving leveren.

De Stichting WWWZ brengt bedrijven, opleiders en zorginstellingen met elkaar in contact door zogenaamde “kringen”. Inmiddels hebben 80 ondernemingen, -waaronder ING Bank, Triodos Bank, ASN bank, Koninklijke Bijenkorf Bedrijven, KLM Catering Services, Deli XL etc.-, 35 (zorg)instellingen en 10 onderwijsinstellingen zich aangesloten. Er zijn 40 directe vacatures en 150 toezeggingen voor banen op middellange termijn.

Maar niet alles is rozegeur en maneschijn: het concept blijkt zo ongewoon, dat men aanloopt tegen vele en zware schotten tussen de subsidies. Na heel veel moeite heeft het UWV toestemming gegeven op een onconventionele manier te werk te gaan, waardoor meer mogelijk werd en, bijvoorbeeld begeleidingstrajecten, veel goedkoper bleken te kunnen. De conclusie was duidelijk: als de schotten tussen subsidies niet structureel worden aangepakt blijven er ‘files’ in arbeidsbemiddeling, net als in de jeugdzorg.

En er is nog een probleem, een onverwacht probleem: instellingen en zorgwerkers hebben er grote moeite mee hun cliënten los te laten. Niet alleen vanwege een grote mate van betrokkenheid en bezorgdheid (‘vragen we niet te veel van de client?’), maar ook financiële overwegingen spelen een rol. Zorginstellingen moeten natuurlijk voor hun subsidies wel een aantal zorgcliënten in huis hebben en houden…veel van de zorginstellingen hebben bovendien eigen reintegratietrajecten, die het bekende ‘draaideur-risico’ met zich meebrengen van clienten die van het ene in het andere traject doorgaan zonder dat de bemiddeling feitelijk succes heeft.

Lastige problemen om op te lossen. Maar wel problemen die mede door politiek besluitvorming zo konden ontstaan. Het is dan ook aan de politiek constructief mee te zoeken naar oplossingen in dezen, werd aan het eind van de discussie geconcludeerd.

De Prinses Máxima Manege en de rijtuigen.

Na het ‘theoretische’ deel van het programma gingen we de mensen waar Worden Wie We Zijn zich voor inzet ook ontmoeten. Om te beginnen in de Prinses Máxima Manege, die zich ook op het Willem Arntz terrein bevindt. Het is in feite een gewone manege, die wordt beheerd door lokale verenigingen. Voordelig beheerd, want ze mogen het terrein voor een symbolisch bedrag gebruiken in ruil voor het mede uitvoeren van speciale programma’s voor mensen met een beperking. Wij waren er getuige van hoe 26-jarige Sven ging “huifbedrijden”. Op een huifbed, min of meer direct liggend op de bewegende ruggen van twee paarden die de kar trekken, komen alle spieren van Niels tot ontspanning. Zijn ouders, die iedere week met hem meekomen voor de huifbedtocht, vertelden hoe zeer hij hiervan geniet, zijn spieren losser raken en zijn lichaamsfuncties gestimuleerd worden.

Wij kregen ook de kans zelf een huifbedtocht te ervaren of op de kar mee te rijden…

De volgende stop was de werkplaats van de rijtuigen. Hier werd ons getoond hoe oude rijtuigen (de Willem Arntszhoeve bestaat al 550 jaar…) worden opgeknapt en weer in gebruik genomen worden, voor huwelijken of begrafenissen. Het opknapwerk gebeurt uiteraard ook door mensen met een beperking. Dat zij heel goed in staat zijn heel precies priegelwerk perfect te verrichten hebben we hier wel kunnen constateren!

….en ze kunnen ook prima koken. Bij de lunch kregen we uitstekende homemade kroketten geserveerd. Intussen vertelt Bert Roolvink van de plannen om het  terrein van de Willem Arntszhoeve te vernieuwen. “Ontmoeting op de Dolderse Hille” heet het plan. De gebouwen worden vernieuwd. De planontwikkeling beoogt een woonplaats te maken voor mensen met én zonder beperking. Dus niet alleen artsen en hulpverleners, maar ook mensen die geen functionele relatie hebben met de bewoners met een handicap, worden uitgenodigd hier in de toekomst een woning te betrekken.

Het moet bijzonder zijn in deze prachtige groene omgeving te wonen. Inderdaad een plek om te worden wie we zijn.

Deelnemers: